Freedom of speech, freedom to write, freedom to read!
دیل آزادلیغی، سؤز آزادلیغی
Sürgünde Güney Azərbaycan (İran) Qələm Əncüməni سورگونده گونئی آذربایجان (ایران) قلم انجومنی PEN South Azerbaijan (Iran) in Exile
نوشتهی آقا کیقباد یزدانی تحت عنوان «چندگونگی قومی، زبانی، دینی، فرهنگی در ایران و مسئلهی جداخواهی قومی و یکپارچگی ملی» با این جملهی خوشبینانه شروع میشود که : «تجربههای موفق نشان میدهند که وجود اقوام مختلف و حتی زبانهای گوناگون با حفظ استقلال نسبی و خودگردانی محلی مغایرتی با مفهوم «ملت» و یکپارچگی ملی، و «تمامیت ارضی» کشور ندارند». هر چند که نویسنده در پاراقرافهای دیگری نیز اشاراتی بدان میکند اما مطلب تازهای به میان نمیکشد.
دو موجودیت ارتجاعیِ جمهوری اسلامی از یک سو، و طرفداران فرزندآخرین پادشاه پهلوی، که وی را شاهزاده خطاب میکنند، - و مایل به فراموش کردن این واقعیت هستند که انقلاب ضد استبدادی سال ۱۳۵۷ سیستم حکومتی سلطنتی را به تاریخ سپرده است،- از سوی دیگر، در یک رقابت رسانهای از اصطلاحات و ترمهای مشابه و گاه یکسانی استفاده میکنند که سالهای سال است آشنای گوش ملل غیر فارس ساکن در کشوری که ایران نام گرفته است میباشد : دو اصطلاح، یعنی تمامیت ارضی و تجزیه طلبی، ترجیعبند همه محافل تمامیت خواه و مرتجعی است که طرفدار رژیم فقاهتی، و یا سلطنتی با چاشنی ناسیونالیستی میباشد.
